Cały kościół w jednym miejscu — zamiast kilkunastu arkuszy

Odpowiedź żyje w trzech czatach i w głowie jednej osoby. Wyjedzie na urlop — niedzielę składa się od zera.

Grafik zespołów na tygodnie do przodu, zaproszenia z potwierdzeniem i widoczna odmowa — „nie mogę” przychodzi we wtorek, a nie w niedzielę rano.

Ktoś napisał mu prywatnie dwa tygodnie temu. Wiadomość zginęła w czacie — daty, pieśni i tonacji już nie pamięta.

Każdy służący widzi w aplikacji, kiedy służy, jakie pieśni i w jakiej tonacji — i jednym dotknięciem odpowiada „będę” albo „nie mogę”.

Setlistę składa się co tydzień od nowa, tonacje pamięta gitarzysta, a nowa osoba nie wie, co w ogóle śpiewamy.

Śpiewnik kościoła i katalog ponad 40 000 pieśni, niemal wszystkie z akordami: transpozycja pod głos, jeden PDF dla zespołu, a na scenie tryb „Live” z metronomem i podkładem.

Zeszyt albo plik na czyimś laptopie. Gdy rada pyta, ile zebrano na dach, zaczyna się archeologia.

Kasa, konta i waluty, zbiórki celowe z postępem, budżet plan/wykonanie i wnioski o środki — z dziennikiem zmian.

Plan nabożeństw jest nieaktualny, wydarzeń nikt nie dodaje, a zmiana telefonu wymaga szukania kogoś.

Strona z tych samych danych co konsola: plan, wydarzenia, „Przyjdź pierwszy raz”, ofiary. Własną domenę podłączasz dwoma rekordami DNS — instrukcja jest w konsoli.

„Przecież ustaliliśmy” — a gdzie dokładnie, kto był przeciw i co postanowiono, już nie do znalezienia.

Spotkania z porządkiem obrad, głosowania z kworum i protokół, który zostaje w systemie, a nie w czyimś notesie.